मनिषासँग ‘नेगेटिभ स्वामी’को मनोसंवाद

मनिषासँग ‘नेगेटिभ स्वामी’को मनोसंवाद

मनिषासँग ‘नेगेटिभ स्वामी’को मनोसंवाद

हामी सबै सत्यको कुरा गर्छौं, सत्यान्वेषणको गर्छौं । तर, हाम्रो व्यवहार भने कठै बरा π π हाम्रो समस्त खाले आचरण र व्यवहार भने सत्यहन्ताका माफिक नै हुन्छन् ।

हाम्रो उन्नत समाज र यसका मूर्धन्य सदस्य हामी कति ‘हिप्पोक्रेट’ छौं, त्यसको वास्तबिकता ‘म लोअर मिडिल क्लास’ ले जान्नुभन्दा मायानगरी मुम्बईको सामीप्यले निश्चय पनि तपाईँले नै बढी ‘फेस’ गरेको हुनुपर्छ ।

म हिन्दू धर्म–संस्कारमा जन्मेको, हुर्केको र अधिकांशत: यसै धर्म विशेषको बारे पढेको/जानेको सामान्य मानिस आफ्नो अनुभवको आधारमा भन्न सक्छु, ‘पाखण्ड र  ढोंग यहाँ सर्वस्वीकृत मान्यता प्राप्त छन्’ ।

आफ्नो १५ वर्षे फक्कडी स्वाध्ययपश्चात मूलत: म कुनै धर्म विशेषको कट्टर अनुयायी, आस्थावान् वा ‘मिलिटेन्ट’ रहिनँ । आत्मस्वीकृतिको ‘डीप कोर’ बाट ‘व्हिस्परिङ’ गर्दै कबुल गर्ने हो भने म धार्मिक  नै  रहिनँ ।
म कुनै पनि धर्मको पक्षमा उभिएर विजातीय धर्म संवाहक समूहमाथि जाइलाग्न सक्दिनँ । आफूसँग सम्बन्धित धर्मको रक्षा निमित्त ‘बोली’ बाहेक अन्य कुनै प्रकारको चेष्टाजन्य हिंसा गर्न सक्दिनँ । म कुनै गुरु, उनका संघ, समुदाय, पन्थसँग आवद्ध हुन सकिनँ । मैले उनको छत्रछाँया स्वीकार गरिनँ । उनीहरूले आफ्नो वरद्हस्त ममाथि राखेनन् । आखिर संसार चाहे भौतिक भन्नुस् वा आध्यात्मिक, ‘हो त, लेनदेन नै’ ।
तपाईँका केही साथीहरूले मलाई ‘निगेटिभ स्वामी’ को मीठो संबोधनले बोलाउने गर्छन् । यो नै मेरो निजता हो ।

अब फिल्मकारसँग फिल्मको कुरा नगरे यो संवाद नै फिका हुन्न र ? सचिन दा, रफी साहेब, गुरुदत्त र साहिर लुधियानवीको ‘ग्याङ अफ फोर’ ले प्यासामा एउटा जीवन दर्शन दिन्छ;

‘तंग आ चुके है, कशमकशे जिन्दगी से हम
ठुकरा न दे, जहाँ को कही बेदिली से हम’

फिल्मजस्तै मेरो जिन्दगीको दृश्यपटलमा सुस्मिता, कविता, इडा, शैलेन्द्र, शुष्मा, बारबरा आदि साथीहरूले ‘कस्तो निगेटिभ कुरा गरेको टिप्पणी गर्दा’ मसँग प्रत्युत्तरमा यो बाहेक अरु के नै जवाफ हुन सक्थ्यो;

‘हम गम जदां है लाए कहाँ से खुशी के गीत,
देंगे वही जो पाएँगे इस जिन्दगी से हम ।’

प्रिय मनिषा ! मेरो यस अभिव्यक्तिलाई तपाईँसँग ती एकजना माताले भनेको ‘अखाडाहरूमा जति ‘इन्जस्टिस्’ र ‘इन्टोलरेन्स्’ त बाहिर पनि छैन होला’ सँग दाँजेर हेर्नोस् ।

ती माता र ममा अन्तर यति मात्र छ, उनले ती सबै घृणित र निन्दनीय कृत्यप्रति आँखा चिम्लेर बाँच्ने बाटो रोजिन् । मैले आफ्नो स्तरबाट विद्रोहको बाटो रोजें, र ‘नेगेटिभ स्वामी’को मानपदवी आर्जन गरेँ ।

तपाईँ स्वयंलगायत सबै साथीहरू ती महिला सन्यासीलाई गुरुमाता भनी सम्मान दिनुहुन्छ ।  मलाई ‘नेगेटिभ स्वामी’ भनी संबोधन गर्नुहुन्छ । एक पटक मात्र एक पटक, अभिनय नै सही, ‘रोबिन हुड’ बनेर न्यायकी देवीको प्रस्तर मूर्तिको आँखामा बाँधिएको कालो कपडा हटाएर हेर्नोस् (वाह, दुनियाँ, न्यायकी देवीको आँखा छोपेर निसाफको दम्भ !) ‘रियल’ जीवन ‘को’ बाँचेको छ ?

seurce online khabar

admin

Related Posts

leave a comment

Create Account



Log In Your Account